Een opleiding stoppen die je juist zó graag wilde afronden. Voor veel mensen voelt dat als een stap terug, voor Eliza Velthuizen bleek het juist het begin van een heel nieuw hoofdstuk. Inmiddels werkt ze als gespecialiseerd cardiologisch regieverpleegkundige, zit ze in het bestuur van Jong Cathrien én is ze actief binnen de ondernemingsraad. Niet omdat ze vooraf precies wist waar dat toe zou leiden, maar omdat ze steeds opnieuw nieuwsgierig genoeg was om iets nieuws te proberen. “Je weet nooit precies waar iets je brengt”, zegt Eliza. “Maar als het kriebelt, dan ga ik meestal wel kijken.”
Intensieve carrière start
Toen Eliza aan haar studie hbo-verpleegkunde begon, wist ze eigenlijk nog helemaal niet zeker of dat de juiste keuze was. Ze twijfelde tussen allerlei opleidingen: iets creatiefs, iets sportiefs, van alles kwam voorbij. “Uiteindelijk werd ik ingeloot voor verpleegkunde. Ik dacht: daarmee kan ik overal terecht. En als ik ooit naar het buitenland wil verhuizen, is dat een mooi vak om mee te nemen.”
Na haar afstuderen startte ze op Neurologie. Twee maanden later brak de coronaperiode aan. Een intensieve start van haar loopbaan, waarin ze naar eigen zeggen snel leerde schakelen en veel klinische ervaring opdeed. Toch bleef ze altijd nieuwsgierig naar wat er nog meer mogelijk was.
Een stap terug om verder te komen
Na anderhalf jaar begon Eliza aan de opleiding tot kinderverpleegkundige. Dat leek precies de richting die ze op wilde. Tot ze merkte dat het niet meer liep. “Ik zat op een gegeven moment in een leerkuil waar ik niet uitkwam. Toen heb ik besloten te stoppen.” Dat besluit viel haar zwaar. “Het voelde echt als falen. Je hebt ergens je zinnen op gezet en ineens valt dat weg.”
Achteraf kijkt ze er anders naar. Juist doordat ze eerlijk naar zichzelf durfde te kijken, ontstond er ruimte voor iets nieuws. Via een vacature kwam ze terecht op Cardiologie. “Ik had eigenlijk geen idee waar ik aan begon. Maar verschillende mensen zeiden tegen me: misschien is iets totaal anders nu precies wat je nodig hebt. En dat bleek te kloppen.” Op de afdeling vond ze opnieuw haar plezier en zelfvertrouwen terug. Inmiddels rondde ze ook de opleiding tot cardiologieverpleegkundige af.
Van de verpleegpost naar de bestuurstafel
Maar toen ze eenmaal weer lekker op haar plek zat, begon het opnieuw te kriebelen. Niet om het verpleegkundig werk los te laten, maar om daarnaast iets extra’s te doen. Zo kwam ze bijna twee jaar geleden terecht bij Jong Cathrien. Binnen de jonge vereniging organiseert Eliza samen met haar medebestuursleden activiteiten, bijeenkomsten en gesprekken voor jonge professionals in het ziekenhuis. Een mooi voorbeeld is de Q&A bijeenkomst met Nasrdin Dchar. Maar het blijft niet bij evenementen alleen. Het bestuur denkt ook mee over onderwerpen die spelen binnen de organisatie.
“Wat ik zo leuk vind, is dat je ineens met heel andere mensen aan tafel zit: juristen, staffunctionarissen, collega’s uit allerlei hoeken van het ziekenhuis. Daardoor leer je de organisatie op een heel andere manier kennen.”
Een van de bijeenkomsten die haar het meest is bijgebleven, was een – door Eliza georganiseerde – middag over cultuur en identiteit. “Daar ontstonden gesprekken die mensen normaal misschien niet zo snel voeren. Dan zie je hoeveel je van elkaar kunt leren. Het is ook gewoon heel tof dat ik de kans krijg om mijn ideeën te mogen uitvoeren.”
Nog een stap erbij
Alsof Jong Cathrien nog niet genoeg was, meldde Eliza zich ook aan voor de ondernemingsraad. “Ik wist eerlijk gezegd totaal niet waar ik aan begon.” Sommigen vonden het misschien wat stoffig klinken, maar Eliza ontdekte juist een kant van zichzelf die ze nog niet kende. “Ik vind het strategisch meedenken heel leuk. Je leert hoe besluiten tot stand komen en welke afwegingen daarbij horen. Een mooi voorbeeld hiervan is het meedenken over de samenwerkingen met andere ziekenhuizen.”
En omdat Eliza daarnaast nog gewoon aan het bed werkt, merkt ze hoe waardevol juist die combinatie is. “Ik neem de praktijk mee de vergaderkamer in. En andersom begrijp ik beter waarom bepaalde keuzes worden gemaakt.”
Je kunt meer dan je zelf denkt
Wat in Eliza’s verhaal steeds terugkomt, is nieuwsgierigheid. Niet wachten tot kansen vanzelf langskomen, maar eens een gesprek voeren, een oproep aanklikken of gewoon iets proberen. Dat leverde niet alleen nieuwe ervaringen op, maar ook nieuwe vaardigheden. “Door Jong Cathrien en de ondernemingsraad ontdek ik nieuwe dingen die ik ook leuk vind: strategisch denken, organiseren, communiceren en een stukje leiderschap.” Toch heeft ze op dit moment geen groot uitgewerkt carrièreplan. “Ik zit eigenlijk precies waar ik moet zijn.” Dat betekent niet dat ik stil zit. Integendeel.
Iemand noemde haar ooit een ‘bolletje energie’. Zelf moet ze daar om lachen, maar ze herkent zich er wel in. “Ik ben enthousiast. Als ik ergens in geloof, dan ga ik ervoor.” Voor collega’s die twijfelen over een opleiding, nieuwe functie of extra rol binnen het ziekenhuis heeft ze daarom een simpel advies. “Kies iets. Probeer het. Je weet van tevoren nooit precies waar het uitkomt. Maar je kunt vaak veel meer dan je zelf denkt.”
