In de dertiende aflevering van ‘Over leven, Eva’s verhalen’ geeft oncologisch verpleegkundige Eva Sliep een inkijkje hoe de ziekte kanker de patiënt, maar zeker ook de omgeving, raakt.
De meeste van ons doen het niet alleen: leven.
Je hebt je partner, familie, vrienden, collega’s en bekenden met wie je lief en leed deelt.
Hetzelfde geldt voor ziek zijn en doodgaan.
Ik zie bijna niemand dat alleen doen.
Een bekende uitspraak is: ‘een ziekte heb je niet alleen’.
Wat mij betreft heel erg waar en zeker bij kanker.
Die ziekte trekt aan zoveel touwtjes in iemands leven en dus ook bij de mensen die daar omheen staan.
Ik zie het de hele week op mijn werk.
De twee jonge meisjes die op bezoek komen bij hun ernstig zieke papa. Die op bed klimmen en samen met hem een ijsje eten die we stiekem hebben gepakt in de keuken. Er wordt gelachen en gespeeld. Hij geniet ervan, maar is zichtbaar moe. Zijn dochtertje vraagt tussendoor of hij nu doodgaat.
De vrouw die dolgelukkig is met haar nieuwe partner en hun samengestelde gezin. Samen hebben ze het zo ontzettend fijn en ook de kinderen zijn blij met deze samenstelling.
One big happy family. Ze geniet van haar cluppie. Nu is ze ziek en moet ze hen alweer loslaten. Ze schrijft afscheidsbrieven en neemt nog een film voor ze op.
Het stel wat 22 jaar geleden verliefd op elkaar klaar werd. Zij was jong weduwe geworden en hij was gescheiden en bij elkaar vonden ze de liefde. Je ziet dat ze nog steeds gek zijn op elkaar. Nu is zij ziek en komt hij elke dag trouw op bezoek. Hij helpt haar met wassen en verzorgt haar drain. Zoals ik hem inschat is hij een ‘niet lullen maar poetsen type’ maar zorgen voor haar doet hij enorm liefdevol.
De jonge vrouw die waakt bij haar moeder en liefdevol vertelt wat ze allemaal van haar moeder heeft geleerd en meegekregen. En dat ze daar zo dankbaar voor is.
Ik vind het knap. Op zo’n jonge leeftijd zo bewust afscheid nemen van je moeder en het dan ook nog zo mooi kunnen verwoorden.
Ik kijk naar haar moeder die slapend in bed ligt en realiseer me dat ze wel een bijzondere moeder moet zijn geweest om zo’n dochter te hebben.
De zus die meekomt tijdens een dag vol chemokuren. Er wordt gelachen. Ze kruipen samen tegen elkaar in het net te kleine 1-persoons ziekenhuisbed, kijken een film en spelen spelletjes.
De hele dag hebben we lol met elkaar en maken we grappen. We weten allemaal heus wel waarom ze hier is en hoe serieus dat is, maar nu houden we het bewust luchtig.
Begin van de dienst vraagt haar zus me nog: “Wie wil hier nou werken?”
Maar bij het weggaan zegt ze: “Ik snap het nu zo goed”.
De buurman die enorm betrokken is en bij gebrek aan familie de rol van mantelzorger op zich heeft genomen. Hij komt op bezoek, doet de was en helpt met de medicijnen.
Ik kijk er met bewondering naar en gun iedereen zo’n buurman in z’n leven. Als hij er niet was geweest dan had deze zorgvrager het nooit zo gered thuis. Dan had hij misschien wel naar een instelling gemoeten.
Het jonge stel. Zij komt voor haar eerste kuur in verband met borstkanker. Vandaag wordt het echt concreet. Ze krijgt haar eerste chemo via het infuus. Het is een emotioneel moment en hij laat z’n tranen even lopen. De vrouw waar hij van houdt zit in een achtbaan genaamd kanker en hij zit naast haar en dendert mee terwijl ze elkaar vast houden. Ze zijn blij dat ze al een kindje hebben samen, want door de chemo zal ze onvruchtbaar worden.
De kleinkinderen die zorgen voor roering en afleiding. Meer dan eens hangt het rondom een bed vol met zelfgemaakte tekeningen en knutselwerkjes ‘Lieve oma’ en ‘Lieve opa’ staat erop.
‘Word maar snel beter’ staat er in hanenpoten opgeschreven.
De vrouw die een paar weken geleden oma is geworden. Die heerlijk op haar roze wolk zat en bedacht wat ze allemaal wilde gaan doen met haar kleinkind en die 5 weken later de diagnose kreeg. Die even heel hard van haar wolk is geknald.
De zoon die met Moederdag een enorme bos bloemen komt brengen bij z’n moeder.
Geen brunch thuis zoals ieder jaar traditie is, maar een bezoekje aan de afdeling Oncologie.
En zo zijn er nog heel veel meer verhalen.
Want er zijn zoveel mensen die ziek worden en daar weer allemaal mensen omheen. Kanker treft 1 op de 2 mensen in Nederland. Iedereen kent wel iemand die er mee te maken heeft gehad.
Het is goed om ons te realiseren.
We zitten er samen in.
In mijn ogen is dat uiteindelijk een van de belangrijkste dingen in een mensenleven.
Leven, ziek zijn en doodgaan doe je uiteindelijk op een bepaalde manier natuurlijk alleen.
Maar je kan het alleen maar doen met de liefde en steun van de mensen om je heen.
- De eerste aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Al zijn bezit is niks vergeleken bij z’n grote liefde
- De tweede aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Shit en champagne, twee werelden die samenkomen
- De derde aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Deze moeder laat zien dat echte liefde nooit ophoudt
- De vierde aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Voor haar is het mooi geweest, maar wat laat ze achter?
- De vijfde aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: De wensambulance rijdt helaas niet naar Nicaragua
- De zesde aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Hij raakt me met zijn mooie woorden op de gang bij de radiologie
- De zevende aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Elkaar vastpakken en een liefdeszoen geven
- De achtste aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Naast alles wat je al hebt komt er met kanker nog een soort fulltime baan bij
- De negende aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: Ze gaat straks naar haar overleden zoon toe en dat voelt geruststellend
- De tiende aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: De situatie zoals die nu is, past niet bij wie hij altijd is geweest
- De elfde aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: wat ik als verpleegkundige benadruk, zie ik als dochter toch ineens anders
- De twaalfde aflevering lees je hier: Over leven, Eva’s verhalen: wat kanker met jonge mensen doet
Op 26 januari verscheen een boek van Eva, een bundeling van persoonlijke verhalen. Dat heet ‘Ongeremd delen’.
